Reisverslag van 15 november tot en met 17 november 2006
(deel 6)

Ter info: wisselkoers: voor het gemak rekenen wij de Rupiah als volgt om: alle nullen na de punt eraf en x 9. Dus een nasi goreng voor 15.000 Rupiah is 15 x 9 = 1,35 Euro.
|

Woensdag 15 november 2006
Na 6 uur vliegen, zonder turbulentie, staan we op het warme vliegveld van Denpasar Bali. Het is vrij spannend of ik Ketut herken, met tegenlicht ook nog zie ik, maar het derde gezichtje dat ik in de donkere verte zie, is hem al. Helemaal blij, wij en hij brengt ons met zijn keurig verzorgde, opgeruimde, schadevrije, gewassen busje naar Sanur (Sanoer). Onderweg wordt er al weer vrolijk gekletst natuurlijk. Hij zet ons af bij ons hotel Gazebo. Morgen willen we even 'niets', maar we houden contact. Het hotel is heel ruim opgezet. Tussen Jl. Danau Tamblingan, de lange straat van Sanur, parallel aan het strand,met honderden winkeltjes, hotels, pensionnetjes en restaurantjes, en het strand liggen dus tuinen met daarin kamers, zwembaden, bar, restaurant en enkele vrijstaande huisjes, allemaal onderdeel van het hotelcomplex. Wij hebben zo'n bungalowtje met slaap/woonkamer, badkamer/toilet, bureau, kastruimte, koelkast, tv, airco en privé binnenpatio met buitendouche en waslijn. Ketut is erg benieuwd hoe het hotel er uitziet en is mee komen kijken. Nu snappen we ook waarom, hij wil zien of zijn bloemstukje goed neergezet is! Erg leuk, het prachtige bloemstuk van orchideeën, maar vooral de kaart en het idee. Dat snapt niet iedereen van mij (dat ook niet?) dat ik een boeket bloemen wel mooi kan vinden, maar dat ik het kaartje veel belangrijker vind. Van het hotel staat een fruitmandje met handgeschreven welkomstkaartje, helemaal goed. De straat, geuren, geluiden zijn weer helemaal bekend voor mij. In augustus 2000 was ik hier ook 4 weken, ook in Sanur, op de heenreis naar Australië waar ik toen qua planning net voor de Olympische Spelen van 1-15 september 2000 zou aankomen (een kilo of twee...).

Het is koud en troosteloos weer, dus we blijven lekker binnen. Ja, geintje! We blijven wel even binnen, maar dat is om onze spullekes uit te pakken en de bungalow in Balinese stijl in te richten. Dan gaan we maar eens de omgeving verkennen. Vanuit de bungalow en de prachtig aangelegde en dagelijks onderhouden tuin van Gazebo, langs het zwembad en de bar met buitenrestaurant, ligt een wandelpad langs het strand. Deze loopt dus 'achter' de hotels langs en ligt tussen de hotels en het strand. Je kijkt dus alle tuinen in of over zee. Het is 30 graden en er waait een prettig briesje. Even later lopen we langs een bruiloft die gevierd gaat worden. Er staan al veel scooters en er scootertoeteren er nog een paar bij. De mensen zijn prachtig verkleed met enorme offerandes, fruitschalen. Mij bekruipt dan altijd een beetje een indringergevoel, maar zolang ik de show niet steel, hoef ik me geen dief te voelen misschien. Wij willen toch graag weten hoe we moeten rekenen en besluiten eerst de wisselkoers op te zoeken via internet (www.xe.com). De koers blijkt veel lager te zijn dan we al dachten. We besluiten de nullen na de punt te vergeten en dan x 9 te doen. In het restaurant waar een internetruimte is, besluiten we ook te gaan eten en Hans kiest de Nieuw-Zeelandse lamsboutjes en ik ga voor de tenderloin steak. For old times' sake en new times' sake ook, bestel ik een naar later blijkt, heerlijke, verse ananassap en Hans verdwijnt achter een fikse Bintang, het bier hier. De rekening is zo'n 2,5 ton en wij maken er (voor deze keer) voor ons gevoel even miljonair te zijn 3 ton van.
Gazebo hotel ligt schuin aan de overkant van de Danau Tamblingan en we gaan moe en uitermate voldaan slapen.

Donderdag 16 november 2006
Op het megagrote en -hoge bed is het goed slapen. En zo worden we niet zo fris, het is al warm ook met de airco aan, maar wel vrolijk wakker. Klaar voor onze avonturen op Bali. Ik heb het niet zo op airco's en al helemaal niet als ze 's nachts aanstaan, maar we hebben allebei goed geslapen, gelukkig. Zoals beloofd, gaan we hier op Bali alleen maar luieren dus is het op z'n slenter naar het strand. Het is prachtig weer weer en er is al veel personeel bezig met van alles. Ik zeg al, want we waren om half zeven wakker en zeven uur eruit, alsof het tien uur is, qua gevoel. Je dag begint dus lekker op tijd. We strijken neer op grote houten verstelbare strandstoelen met matrasjes. We zijn de enigen op dat stuk strand. Over het al beschreven wandelpad komt om de x (waarbij x < 6) minuten een poging tot verkoop aan. Of we een massage willen, of een manicure, of een boottocht. Ik zal ons ontbijtje eens bestellen, dan laten ze ons wel even met rust. Allebei een verse megajus d' orange en frozen cappuccino. Dat is een fikse cappuccino met bolletjes mokkaijs erin en slagroom, heerlijk. We tekenen de bon van 61.000 af want we kunnen alle kosten aan het eind van het verblijf in een keer, voldoen. De mobiele economie blijft ons echter bestoken. We spreken wel met een masseuse af voor mij, stond op het verlanglijstje. Dan dringt het tot me door waarom ik ook al weer voor Gazebo had gekozen. Op sites als www.vakantiereiswijzer.nl lees ik graag meningen van anderen en wat bij mij de doorslag gaf, aangezien vele hotels goed tot heel goed uit de bus kwamen, was het feit dat als je bij het Gazebo in de tuin bij het zwembad zou liggen, er geen verkopers mochten komen. We verhuizen naar twee ligstoelen bij het zwembad. Op en gegeven moment lekker het water in, temperatuur bad. Er ligt wat speelgoed in het water dus we vermaken ons prima. Als twee jonge hondjes. Ja, dit gaan we elke ochtend doen!

Na een paar uurtjes zijn we helemaal uitgerelaxt en gaan maar weer eens een overleden akkertje of gemakje opzoeken om daarop te wandelen. Hans kent het uit Thailand, ik van eerder bezoek aan Bali, de pogingen om je een winkel binnen te lokken, zijn ongekend. Iedereen heeft of een winkeltje, horloges te koop of 'transport'. Na een poosje is het lachen, nee schudden en No, thank you. Geen hele toelichting meer waarom dan wel niet. In een restaurant met bar hebben ze ook t-shirts van die bar en stubbies te koop. Hans gaat ze sparen. Tegen alle afspraken en intenties in, hebben we al tassen vol t-shirts en andere souvenirs. Pauze maar weer. We slenteren richting strand en ik zie Bennos saté. Die stond bij mijn aantekeningen uit andermans reisverslag, dus we gaan lekker zitten. Op zo'n mini barbecuetje in de vorm van een varkentje, liggen enkele stokjes saté en ze zijn inderdaad heerlijk. Een aanrader! Hans scoort hier de tweede stubbie. Er is veel zon. Het is dus niet alleen onbewolkt, maar de zon schijnt veel. Kan dat?
Na het opladen der accu's, lopen we terug naar de Danau. Een aantal winkels en restaurants is er niet meer, er is een kleine winkelstrip bijgebouwd, maar gelukkig zijn er nog vele bekende locaties. In het winkeltje waar vroeger de zus van Ketut werkte, kijk ik binnen. Achterin, op de grond, zoals ik haar in 2000 achterliet, zit ze nog steeds! Ze herkent me en zegt meteen, evenals Ketut, dat ik een vetter gezicht heb. Dat is een compliment dus. Dus. Haar man zit nog steeds met zijn winkeltje aan het strand in houtsnijwerk. We praten wat bij, kijken al naar wat houtsnijwerk. Zij weet wel een goede kapper te zitten, dus wij daar naartoe. Net om de hoek en na drie keer voorbij lopen, zien we het eindelijk, dah... Een klein zaakje met twee stoelen. Hans wordt snel en goed geknipt en met mij zijn ze wat langer bezig. Elke drie haren worden apart genomen en deskundig geknipt. En dan nog de highlights aanbrengen. Ik ben een paar uur zoet. Hans is ondertussen terug naar het hotel en heeft dikke pret met de barman. Ze hebben er alles, dus ik krijg een Baileys on ice. Hans vertelt van een paar mensen die alledrie whisky bestelden en alledrie een ander merk wilden hebben. Een van de drie was er niet, die werd gehaald en opengemaakt. Na één drankje ging het gezelschapje verder. Net iets te luid en zo'n dus-houding. Ik ben op vakantie en ben rijk, dus ik krijg wat ik hebben wil.
Wij blijven wat langer in de comfortabele barstoelen hangen en rollen vrij vrolijk richting villa.

Vrijdag 17 november 2006
Zoals beloofd, op ons dooie gemakkie opgestaan en hop, naar het zwembad. Daar liggen we voor acht uur op een bedje en Hans gaat weer een zeehondje nadoen. Ik heb een afspraak met Witi voor een massage van een uur. Met diverse olieën en geurtjes wordt ik door twee stevige handen onder handen genomen. Witi is amper 1 meter 50 maar heeft zeer krachtige armen en handen. Op haar arm zit een enorme jaap van een litteken. Ze vertelt dat ze een paar maanden geleden aangereden is op haar scooter en geopereerd is. Ik denk onder algehele narcose, want "Witi dead for hour". Ze mag niet meer tillen, maar zo zwaar masseren mag wel. Ze is 43 en heeft een dochter en masseert al meer dan 25 jaar, elke dag, een aantal massages per dag. Het zweet staat op haar voorhoofd maar ze gaat onverdroten voort. Ondertussen komt John number 2 aangescharreld. Hij heet John, de botenman, en hij heeft boot nummer twee wat groot op zijn witte helm staat die onder zijn arm klemt. Hij heeft verse ananas meegenomen voor ons, zoals gisteren beloofd. Ik stuur hem door naar Hans. Hij komt weer terug en Witi vindt het maar niks en zegt hem in het Balinees, dat de massage privé is en dat hij later maar terug moet komen. Hij sputtert tegen, maar Witi wint en hij gaat. Ze vindt een knoop in mijn rug waarvan ik niet wist dat ik die had en masseert die weg. Ondertussen wordt de mobiele handel in tijgerbalsem en andere smeermiddelen aangeprezen. Ze komt nog even bij ons zitten met één oog op potentiële handel die voorbij loopt. Morgen zal ze mango voor ons meenemen. Ze hangt als een kind om mijn middel of houdt mijn hand vast. John number two komt er weer aan. We spreken af met hem te gaan zeilen.
Dan brunchen. De eiergerechten die we hier nemen, zijn niet zo best en bevelen we niet aan. De machine om de frozen cappuccino te maken, heeft het begeven, helaas.

Om 12.15 uur worden we door Ketut opgehaald. Vanmiddag watersporten en cultuur. Eerst via honderden afslagen naar Nusa Dua, het watersportgebied van Bali. In een fotoboek zoeken we uit wat we willen. Tientallen mensen zijn aan het paragliden, of hoe het ook maar heet als je aan een chute achter een speedboat hangt. De speedboatbestuurder kan precies zo sturen dat de mensen net over een huisje scheren en vlekkeloos op een plek er vlak achter landen. Ook zijn er jetski's, bananen, matrassen die in de lucht hangen, zo hard gaat het, en tientallen bootjes om te gaan vissen, snorkelen, duiken. Wij gaan eerst even wat eten, tijd vliegt. Een heerlijke nasi met gebakken eitje. Deze keer helemaal goed, het eitje ook. Er zijn dus wel mensen, vooral Russen, maar echt druk is het niet. Na een poosje kletsen over luchtige zaken, politiek en de verschillen tussen Nederland en Indonisië en Bali, en het maken van foto's, stappen Hans en ik in een bootje voor ons snorkelavontuur. Het is een glasbodemboot en het uitzicht naar de zeebodem is al mooi. Diverse scholen vissen en een zeester schuiven door het beeld. Na tien minuutjes liggen we stil, bij enkele andere bootjes. De kapitein (ja, chauffeur is het niet toch?) gooit wat stukjes brood op het water en de gekleurde vissen springen uit het water over elkaar heen om te eten! Je kunt ze bijna oppakken. Geinig. Dan onze snorkelspullen aan en het warme water in. Het is even stoeien met de maskers en snorkels, maar dan dobberen we wat heen en weer. Het water is helder en zicht is uitstekend. Diverse visjes en vissen in allerlei kleuren schieten snel of dobberen langzaam voorbij. Ik denk nog een schildpad te zien en een zeester. Hoe dan ook, tevreden scheren we terug naar de kust. Afspoelen onder de buitendouches en aangezien we geen handdoek meegenomen hadden, krijgen we er een van het restaurant daar. Ketut weet nog een mooie stop onderweg waar de hardcore surfers zijn. Het is op de weg naar Uluwatu. Wat langs die weg opvalt, zijn de enorme afvalpuinhopen. Alles wordt gedumpt en dat lijkt me zeer onhygiënisch. En het ziet er niet uit. Via vele trappen en grotten komen we bij het water. Het is er erg mooi en de golven zijn hoog. Onderweg naar boven zien we twee vuilnisvrouwtjes. Die verzamelen zwerfafval en zijn kleine stapeltjes aan het verbranden in de berm.
Ketut heeft een vlekkeloze timing en we arriveren bij Uluwatu waar we nog even rond kunnen lopen en foto's maken. Het is een enorm complex, niet mooi, wel groot en je 'moet' het gezien hebben. Ook hier lopen vele apen rond. Net als de vorige keer, koop ik expres geen nootjes omdat ik denk dat ze dan alleen nog maar opdringeriger op het aggresieve af worden, net als in Monkey Forest. Net voor de busladingen aan, loodst Ketut ons naar de plaats waar de Kecak muziek- en dansuitvoering zal zijn. We zitten op goede plaatsen. De Kecak hangt samen met zonsondergang en begint, of er nu nog mensen aan komen lopen en een zitplaats aangewezen krijgen, of niet. Ik zou zeggen, houd bij de ingang plaatsen vrij voor de laatkomers, maar er wordt geschikt en verwezen en verplaatst. Het verhaal dat uitgebeeld wordt, kun je lezen op de uitleg die je in je eigen taal, meekrijgt. De kostuums zijn prachtig, kleurrijk en uitgesproken. Er is veel dans, zang en vuur en combinaties daarvan. De voorstelling duurt een dik uur en als het helemaal donker is, is het afgelopen. Het licht valt uit en via een bouwlamp klimmen honderden mensen via de bossen terug richting parkeerplaatsen.
Wij 'moeten' op een holletje terug naar het Gazebo hotel, want we hebben Beatrice en Sri beloofd dat we bij het diner met voorstelling van het Gazebo personeel zullen zijn. Ons gereserveerde tafeltje is het laatste dat nog vrij is, dus reserveren, zelfs als het rustig is, wordt aanbevolen. Het toneel en het restaurant zijn versierd en hangen vol offerandes. De dames en heren zijn ook kleurrijk gekleed en geven een Legong dansshow. Communicatie blijft een probleem. Als ze iets niet begrijpen, vragen ze niet wat je bedoelt, maar wordt er maar iets gedaan. Dit maken we echt dagelijks mee. Het zal wel ergens een diepere betekenis hebben of cultuurgerelateerde psychologie, maar irritant is het wel. Zo krijg ik een Baileys met banaan. Klinkt toch heel anders dan Baileys on ice als je het mij vraagt. Jammer is dan, dat hoewel de ober toegeeft dat hij het niet begrepen had en maar iets deed, je wel voor de foute Baileys ook betaalt. Als de klerk achter zijn bureau (er is meestal iemand anders dan de ober die de afrekening verzorgd) er niets aan doet, heb ik het gehad. Ik ga er vanuit dat hij bedorven is door andere gasten. Als hij excuses zou aanbieden, dat bedrag van de rekening zou halen, zou mijn tip zo groot zijn dat hij toch weer voldoende zou ontvangen en zou ik misschien nog eens komen eten. Nu niet. Jammer ook, want tegelijkertijd probeert de rest van de staf en al het personeel de gasten te binden en vermaken.
We checken nog even onze mails en gaan, met voldoende culturele indrukken, slapen.